old man, look at my life

poznaj nas

ostatnio ludzie są tacy zawstydzeni przed samymi sobą

~ sun goes down, we stand together

but someone is truly not from here

and the flutter, soft white feather

I think all the answers are somewhere near ~

To jednak nie jest takie proste. Wcale nie jest.
Załóżmy, że nie znam tego, co obecnie mam. Chociaż nie sądzę, by wiele się zmieniło, haha.
Najbardziej kompetentną i obiektywną osobą do przedstawienia ludzi, których historię poznajecie, jestem ja. Dlatego pozwolę sobie zacząć od samej siebie, choć to nie ja najbardziej namieszałam. Ale na pewno wysnułam najwięcej wniosków. Zabawnie jest mi tak balansować na granicy obłędu a zdrowego rozsądku. Zapomniałam, po której stronie powinnam stać.

Jak na ironię, nie umiem i nie przepadam mówić sama o sobie. Mam na imię Barbella, na nazwisko Marlow i praktycznie przez całe swoje życie, czyli osiemnaście lat, nie wystawiłam nosa poza Massachusetts. W przyszłości najbardziej chciałabym robić zdjęcia. Nietypowe. Krajobrazy, natura, ludzie. Artyści. Trzeźwe myślenie ponad wszystko było tylko do czasu. Po co myśleć trzeźwo, skoro można realizować marzenia. To było bardzo trafną uwagą.

A ja marzę o tym, by przeżyć życie tak, jak nigdy nie zrobili tego moi rodzice, przynajmniej mama. Wiem, że nie będzie szczęśliwa. Że nie będzie chciała tego słuchać. Że obwini osoby trzecie. Jasne. Tata nie miał nigdy nie miał ze mną takich, cóż, problemów. Ale kiedyś musi się przekonać, że nawet blondynka, na którą wołają ''Barbie'', może jakoś dać radę w tym zapadłym świecie, przed którym chciała ją chronić. 

 Z moim medalikiem.

 Nie lubi chudych dziewcząt, za to uwielbia takowych chłopców; nie lubi rówieśników, za to kocha starszych i dzieci; nie lubi nosić staników, chociaż ma ich pół komody. Urodziła się idealnie trzydziestego pierwszego grudnia, zaraz przed północą. Rocznik - jeszcze mój, dostąpiłam zatem zaszczytu najwyższego, gdyż nie wliczam się w grupę równolatków, którymi gardzi. Jak do tego doszło? Nie wiem sama. Przecież nas różni prawie wszystko. Wiele razy zastanawiałam się, co by z nami było, gdyby ta jednak w wieku lat piętnastu nie przeniosła się do Bostonu, do swojego kuzyna, jeszcze wtedy i ciotka była zdrowa. 

Chciałabym powiedzieć, że czarownicą jest z wyboru, ale to nieprawda. Ma w sobie coś, co może niepokoić. I dzieci się jej, niestety, boją, choć są zaintrygowane. Jest z postrzelonej rodziny, przecież matka z ojcem nie mieli nic przeciwko, kiedy ich piętnastoletnia córka oznajmiła, że chce do Bostonu. Z Buffalo. Całe szczęście, że bywała tu w przeszłości. Całe szczęście, że miała tu mnie. Przecież inaczej by się zakopała pod ziemią i zmarnowała wszystko, co jej gwiazdy zapisały. Alison O'Dea, w papierach także Strzelczyk. 

Ciekawym przypadkiem, i pewnie jedynym aż takim na świecie, jest starsza o trzy lata siostra osobliwej Alison. Rzekomo od zawsze wiedziała, że nie będzie potrafiła znaleźć sobie konkretnego miejsca na globie, w którym mogłaby się osiedlić. I dziś wiem, że miała rację. Deborah O'Dea, nie wiem, co ma w papierach, aczkolwiek ona jest z tych, którzy mogą nie mieć ich wcale.

Stworzenie to zwiedziło całą Amerykę Północną wzdłuż i wszerz, może nawet cały świat, a ja o tym nie wiem. Stany zna na pamięć, idę o zakład. Każdą górską szczelinę poznała każdym swym zmysłem. Wolna dusza, odważna kobieta. Krąży wśród nas plotka, że gwiazdy jej wiele o nas opowiadają, a to wszystko przez Alison. Nie wiem, ile jest w tym prawdy. Ale wiem, że istnieją siły wyższe. Ktoś na nas od zawsze patrzył. Może to właśnie gwiazdy.

Człowiek, przy którym warto się zatrzymać zawsze, nie zważając na okoliczności. Patrick Huckabee, wbrew pozorom może, ale to właśnie on jest najbardziej wpływowym, inspirującym i niesamowitym mężczyzną, jakiego dane było mi poznać, nie sądzę, by pojawił się jeszcze ktoś, kto by go przewyższył. Starszy ode mnie o trzy lata, a zatem w wieku Deborah, wolny człowiek, spędzający sobie czas wolny albo na Uniwersytecie Bostońskim, wydział sztuki, albo w towarzystwie moim i wiedźmy, którą tak pieszczotliwie nazywa.

Zawsze zastanawiała mnie jego przemiana materii. Chłopak potrafi zjeść za siebie, dojeść za mnie, Alison, moją młodszą siostrę i zabrać nas jeszcze wieczorem na deser, potem drinka. A odkąd pamiętam wyglądał na takiego, który jedzenie widuje tylko w niedzielne popołudnie. Artysta z krwi i kości, mogłabym rzec. A skoro o tym już mowa...

Oto jest chłopak, który stopił mi troszkę serce. Poznałam go w końcu wiosny siedemdziesiątego. Nie rozmawiałam z nim nigdy wiele, jakoś nie miałam okazji, ale kiedy wyszło na jaw, że będzie na jednym roku z Patrickiem - mowa o studiach - miałam wrażenie, że osiągnęłam najwyższy stopień w byciu szczęśliwą. Huckabee jest kontaktowy i co ważniejsze: jest moim przyjacielem. Przyjaciołom się pomaga. Wiedziałam, że będzie dobrze, tak też jest. Częściej rozmawiamy, tak samo wychodzi. Samo... Przytłacza mnie jego uśmiech, śmiech, rozbawione oczy i optymizm. Pasja, jaką w sobie ma. 

Michael Dalton, niepozorny aniołek, lat dziewiętnaście. Krąży o nim wiele różnych plotek, a ja nie wierzę w żadną z nich. Mike jest kimś z góry, on nie zna świata, w którym żyję ja z Alison. Boję się tylko, że nie będzie nawet chciał go poznawać. To ryzykowne, mówią.

Przyjaciel Mike'a, kumpel Patricka. Również te same studia. Chłopak miły, chociaż zawsze wydawał mi się być zbyt napuszony, za pewny siebie. Nie znam go dobrze, tylko za każdym razem, jak widuję gdzieś Daltona, ten jest z nim. Nasza wymiana zdań kończy się na "hej" - "cześć'', życzliwym uśmiechu. Ale jego charakter mnie na pewno interesuje mniej, jak Alison. Zainteresowała się nim poważniej, kiedy dotarły do niej wieści, że chłopak działa twórczo, dużo maluje, efektownie zresztą. A potem dowiedziała się, że ma do czynienia z gitarą. I od kilku miesięcy stara się posłuchać, jak gra. Może będzie jeszcze okazja, mhm.

Nazywa się Russell Fawcett, część bardziej elitarnej śmietanki towarzyskiej młodego Bostonu, lat również dziewiętnaście. Wiedziałam, że wiele dziewcząt do niego wzdycha jeszcze na długo przed tym, kiedy go poznałam. I tylko to mnie niepokoi.

Tutaj zapomnijmy o założeniu, że mam coś poza przeszłością. Tylko tutaj.

Artyści to piękny gatunek.

Nie da się opisać w tych kliku zdaniach tego, co czuję. Nie da się streścić tego, co czułam. Ja nawet nie umiem się przyzwyczaić do tego, co się stało. Bo się stało, choć wtedy było to absolutnie normalne. W zasadzie jest nadal i spotkać może każdego, ale słowo daję, że jeśli padnie na was i po jakimś czasie poddacie to głębszej analizie - strach się bać! Och, zupełnie jakby gwiazdy naprawdę wiedziały.

Ja nie chciałabym tutaj za wiele opowiadać. Zresztą, i tak nie potrafię, jak widać. Ale wszystko w praktyce wypadło zupełnie inaczej, niż sobie teraz myślicie i wyobrażacie, doskonale wiem, co teraz przelatuje przez wasze umysły. Wyrzućcie to - natychmiast. To nie tak. Chociaż może ja teraz idę w hipokryzję? Nie ma dwóch takich samych historii. 

I chyba dlatego warto posłuchać. Mam już paranoidalne myśli, że to wszystko jest tylko w mojej głowie. A może i jej w ogóle nie mam? Boże, zlituj się nade mną.

Chude ciałka, drobne cienie: ci nieśmiali panowie tworzą Aerosmith. Naszą bostońską perełkę. 

Chyba nie będzie nic z narcyzmu, jeśli wspomnę, że to również dzięki nam została zauważona. Tylko dwie sierotki na powyższych zdjęciach troszkę za bardzo zaczęły się swego czasu panoszyć. Szkodząc tylko sobie, na pewno nie nam.

Ciężko jest tak opowiadać. I moja ostatnia prośba - znów zapomnijmy. 

Po prostu załóżmy, że nie znam tego, co obecnie mam. Nie wiem, skąd to mam. 

Chociaż wciąż nie sądzę, by wiele się zmieniło.