feeling lonely in my small world

*TU słowem wstępu, o ile ktoś zainteresowany*

prolog: myślisz, że kogo oszukujesz?

~ and he was young 
and also was she 
and she used to feel sweet pain in her left lung 
and then she saw more than she wanted to see ~ 

 Od zawsze mnie fascynował. On, przeciętny z wysokości chłopak o ciemnych włosach do ramion. Raz wydawały mi się kruczoczarne, innym razem były jak ciemna czekolada. Światło tak ładnie się w nich odbijało. Aż milej czas płynął. Obserwowałam go z ukrycia, kiedy przychodził do naszego baru. Nie miałam jeszcze ochoty go poznawać. Nie wiedziałam, co mogłabym powiedzieć, a rozmawianie o niczym konkretnym było i pozostanie wbrew mej naturze. Kobiety z mojej rodziny nie lały z ust wody, nigdy tego nie robiłyśmy. Słowa są zbyt cenne. Nie wiedziałam, co cenne było dla niego. Wyglądał, jakby sam tego nie wiedział, zawsze był taki zabiegany. Zastanawiałam się, co go tak goni, przed czym ucieka, albo raczej - przed kim. Zależy na kogo wcześniej trafił, ale tacy jak on często podpadali, chociażby za sam wygląd, co moim zdaniem było absolutnie głupie. Przecież są cholernie przystojni. Aczkolwiek było coś, co mnie tak bardzo przerażało: jego ciało. Patrzyłam ze smutkiem i żalem, kiedy wpadał do niewielkiego lokalu, prowadzonego przez Jacksona, mojego ambitnego kuzyna. Przygnębienie wzrastało we mnie, kiedy rzucał te wszystkie drobniaki na ladę, już nawet przestał cokolwiek mówić, przecież i tak zawsze brał to samo. Zamawiał najtańszego hamburgera, znienawidzonego przez Jacksona. On zawsze tylko wzdychał niemiłosiernie, kiedy wsypywał stosy centów do kasy, już nawet bez liczenia, i wtaczał się na zaplecze, gdzie siedziałam ja. Leniwie grzał podstarzałe - gumowe, według mnie - bułki, w których chował potem ścierwo, nazywane przez niego i klientów ''mięsem''. Wpychał tam jeszcze kilka innych miłych dodatków i wychodził zażenowany do patykowatego chłopaczka, zostawiając mnie samą. 

 Większość czasu spędzałam właśnie na naszym barowym zapleczu, będącym w połowie kuchnią, a w drugiej - salonikiem, jakkolwiek śmiesznie i niepoprawnie to nie brzmi. Siedziałam przeważnie na podziurawionej, czerwonej kanapie i czytałam grube książki, czasem pisałam swoje czarne wierszyki. Wszystko to w oczekiwaniu. Aż lokalik chwilowo stanie się pusty, bym mogła wypełznąć tam z miotłą, mopem i szmatą, w celu nadania temu miejscu choć trochę uroku. Doskonale wiedziałam, że to niewykonalne, ale zawsze próbowałam, poza tym dostawałam za takie zmagania pieniądze. Jackson uznał, że po co ma zatrudniać kogoś z zewnątrz, skoro może wziąć mnie, zawsze bardziej opłacalne. Płacił mi mniej. A ja wcale nie miałam żalu. Przecież nie potrzebowałam pieniędzy na jedzenie i utrzymanie, bo mieszkałam z nim. On nas utrzymywał, zatem można powiedzieć, że dostawałam kieszonkowe na swoje kompletnie niepotrzebne, acz piękne, wydatki. Im dłużej nad tym myślałam, tym bardziej utwierdzałam się w przekonaniu, że miałam z nim naprawdę korzystny uk...

- Młoda, list do ciebie! - Och, zawsze musiał mi przerwać. Zawsze wtedy, kiedy układałam swoje życie w logiczną całość. Ale skąd mógł wiedzieć, co się teraz dzieje w mej głowie. - Deborah jak zawsze z lekkim poślizgiem, pewnie masz tam życzenia na zeszłotygodniowe święta. 

- Jest! - pisnęłam i wyrwałam mu list z ręki, rzuciłam się z nim na kanapę, rozdzierając ostrożnie śliczną kopertę z miękkiego, pomarańczowego papieru. 

 Zanim jednak wyjęłam siostrzane wyznania, spojrzałam wymownie na kuzyna, dając mu do zrozumienia, że może spokojnie wracać do swoich zabiedzonych lub niechlujnych klientów. Taka była smutna prawda, tutaj żywiła się albo biedota, albo spasłe dno. Z tym, że ci drudzy nie byli już ani trochę interesujący. 

- Debbie, Debbie, co słychać w świecie... - szepnęłam i spojrzałam z uwagą na przesiąkniętą wonią pomarańczy kartkę.

Pensylwania, 16 XII '70 ~

O, kochanie, żebym ja mogła Ci opowiedzieć o tym wszystkim osobiście!

Dlatego możesz mnie spytać: dlaczego nie dobijesz do Bostonu, dlaczego nie, skoro dałaś radę do każdego innego miasta? Możesz mi dać w twarz, znienawidź mnie, ale wysłuchaj, czytaj do końca. Moja młoda Czarownico, doskonale wiesz, jak bardzo Cię kocham, że śnię o Tobie co noc, że zawsze myślę o Tobie, że gdziekolwiek bym nie jechała - zawsze widzę Twą twarz w górskich wodach, na niebie: wszędzie. Siostrzyczko, Ty mnie przecież znasz. Wiedziałaś, że taka będę, tak jak ja wiedziałam, że nie zostaniesz za nic w świecie w Buffalo. Jasne było, że uciekniemy i jasne było, że każda w innym kierunku. Ja chciałam żyć w drodze. Ty chciałaś się osiedlić w jednym miejscu. Przynajmniej do...och, ja wiem... Tak zrobiłyśmy, kochana. Znasz nasze marzenia, nie miej mi za złe, że obrałam taki kierunek.

Skarbie, w tym miesiącu Twoje osiemnaste urodziny, jak to pięknie brzmi. Osiemnaście to ładna liczba. Marzę o tym, że otrzymasz ten list przed trzydziestym pierwszym, a najpóźniej właśnie wtedy. Załamię się, jeśli dojdzie już w nowym roku. Chciałabym Ci czegoś życzyć, naturalnie.

Chciałabym, byś była tak cudownie magiczna, jak jesteś teraz. Byś dalej słała listy na te kilka znanych Ci adresów, a wszystko ze świadomością, że je przeczytam, lecz z drobnym opóźnieniem. Zawsze odpiszę. Byś dalej była taka pięknie inteligentna. Byś nigdy nie zapomniała, skąd naprawdę pochodzisz. Z gwiazd, kochanie. Księżyc zawsze mi o Tobie śpiewa. Byś nie dała się nigdy zwieść mężczyźnie. Zwieść, nie uwieść. I nie duś nigdy w sobie serca. To nic nie daje, bądź wyzwolona, bądź wolna i sobą - jak ja. Miłość jest delikatna i zwiewna, ale nie rób sobie z niej żadnej cnoty, ni ciężaru. Ciesz się nią tylko, ona ma Ci sprawiać przyjemność, nie może Cię boleć, kochanie. Chciałabym Ci życzyć, byś po prostu była szczęśliwa i byś o mnie pamiętała, chcę, byś mnie kochała. 

Mam dla Ciebie prezenty za te wszystkie lata. Mam je wszystkie zawsze przy sobie. Odwiedzę Cię na wiosnę, skarbie.

Pozdrów ode mnie Jacksona, przekaż mu, by wreszcie odważył się żyć! Pozdrów Patricka, przekaż, że też coś dla niego mam. Pozdrów i ucałuj Barbellę, to na pewno. Niech nadal Cię tak podstępnie edukuje.

Wesołych Świąt, szczęśliwego nowego roku i pięknego życia, Czarownico,

kocham Cię zawsze i tylko dla Ciebie - 

Debbie. 

I pozdrów ode mnie chłopca, o którym myślisz. A na pewno taki jest. Kochanie, ja też myślę. I to o trzech, cholera...

  Zagryzłam lekko wargę i położyłam list na swoich kolanach. Zajrzałam znów w głąb koperty, po czym ostrożnie wyciągnęłam z niej złotą bransoletkę z kilkoma niewielkimi księżycami, zwisającymi z łańcuszka. Uśmiechnęłam się do nich tak jak uśmiecham się do tego prawdziwego i bezceremonialnie zapięłam świecidełko wokół swego nadgarstka, spojrzałam w swój umysł. „Za dużo ci mówią moje gwiazdy, siostrzyczko” - pomyślałam. I momentalnie zachłysnęłam się powietrzem, kiedy do pomieszczenia wtargnął Jackson i obrzucił mnie spojrzeniem, które ja już świetnie znałam. Ale on nie wiedział nic, pochyliłam się lekko w przód, dostrzegając przez szparę między drzwiami a ścianą zmordowany cień, chowający się pod ciemnymi włosami. To zabawne, że widziałam go już tyle razy, a on nawet nie wiedział, że istnieję. Mało kto wiedział naprawdę. 

- Nie jest wart twojej uwagi. - Zażenowanie w jego głosie doprowadzało mnie do szału. 

- Debbie kazała ci zacząć wreszcie żyć, Jackson - warknęłam i poruszyłam się gwałtownie. - Bo masz dwadzieścia pięć lat, a każdy, kto spędza przy tobie przynajmniej pięć minut czuje się jak postarzony o co najmniej dekadę. 

- Ej, dziewczyno, dziewczyno...

 Nie odpowiedziałam na to nic. Westchnęłam. Podkurczyłam nogi i oparłam swą przemęczoną głowę na kolanach. Aż nagle dostrzegłam coś, niewielką karteczkę. Musiała wypaść ze ślicznej koperty. Byłam już sama; schyliłam się ociężale po skrawek papieru, utkwiłam w nim wzrok. 

Słońce wschodzi i zachodzi, księżyc jest, potem znika.

Spójrz i zobacz, że z Tobą trwać będzie zawsze aż siedem księżyców.

I nie bądź nigdy ślepa. Nie każdy żyje tak, by móc dostrzec chociażby jeden.

 Wsunęłam obydwie kartki do zaklętej powłoki i zakleiłam, w miarę swych możliwości, dusząc przy tym, odurzającą wręcz, woń pomarańczy i goździków. Zrobiłam tak, by móc przycisnąć to wszystko do siebie i z czystym sumieniem runąć na wiekową kanapę. Nie dopuszczałam już do siebie rozmów dochodzących z lokalu. Nie dopuszczałam nic. Ale nie nikogo. 

- Ile zatem ty musisz ich widzieć, Deborah?